In 2011 Rene (see "Bleudesign" under "Running Gear" on the left) ran the Devil O' the Highlands in Scotland. A 69 km long ultra race through the Highlands of Scotland. Did I mention this was his first ultra running race - ever......!? Crazy? Yes! Did he make it to the finish? Yes! Did the Ultra Devil take possession of him after this race? Yes, he's even got bigger plans for the future!
Inspiring reading and great preparation if you consider registering for this beautiful race!
(sorry for English readers: it's in Dutch and I don't feel like translating it for you.... maybe you can run it through Google Translate)
DEVIL 'O THE HIGHLANDS 2011
Al m'n hele actieve sportcarriere gaat van uitdaging naar uitdaging. Bij 'the Devil' is het eigenlijk niet anders... Tijdens de beklimming van de Mont Ventoux, ter ere van hét 40ste verjaardagfeestje, rijdt ik in het bos een paar kilometer op met m'n vriendje Japie Renes. Hij rennend en ik op de racefiets. Het is dáár waar de kiem wordt gelegd! Zoals hij erbij loopt; zo gracieus, zo elegant, zo snel, zwevend gewoonweg, zo'n mooie jongen... Dát wil ik ook!
In augustus 2010, drie maanden na de Ventoux, schrijf ik me in voor 'The Devil of the Highlands'.. Een ultramarathon van 69 km (43 miles) van Tynndrum naar Fort William, dwars door de Schotse Highlands! Superzwaar, onverhard en geaccidenteerd terrein. Een uitdaginkje dus! Gelijk afspreken met 'het lopertje' om paaltjes te slaan wat betreft training, voeding en voorbereiding in het algemeen. In de UK bestel ik online de fantastische trailschoenen 'Crossover' van LaSportiva. Voor op de weg heb de GoreTex Nike's. Dat vindt Anouk fijn want die blijven droog, dus stinken niet hehe!
De voorbereiding deel ik op in 3 stukken. Eerst de Three Peax Challenge in januari, dan de Rotterdam marathon half april en dan doortrainen tot 6 augustus Race-day! De Tree Peax is ongeëvenaard lachen met Hein, Peter, Arjan en Jeroen. Na de Tpc heb ik last van de pees aan de buitenkant van mn linkerknie. Damn! Komt door de afdaling van de Ben Nevis. 3 weken rust en oefeningen hebben het gewenste resultaat en ik kan weer 'als nieuw' verder trainen. Pfff... beter. Een week later staat het eerste trainingsweekend in Winterberg op de planning. De zaterdag lopen Jeroen en ik 23 kilometer en de zondag 33 km! Kijk dat is serieus werk. Ook goed om eens bergje-op-bergje-af te trainen. We starten met een gemiddelde van 06.30 p/km min en het loopt naar het einde toe op tot 07.30 min p/km. Daar is winst te behalen. De weken daarna wordt het aantal kilometers qua omvang opgevoerd. Half april is de marathon van Rotterdam. Ik heb besloten deze als training te lopen met een gimiddelde van 06.00 minuten per km. Dat lukt exact, maar vraag niet hoe. Zoals gewoonlijk is het na 32 gewoon zwaar, maar ik krijg er een fijne kramp bij. Doorbijten en finishen is het doel. Dat lukt, tijd: 04.12 uur. Daarna train ik veel in de Drunensen Duinen en wordt daar bij gestaan door Bluppie op de mountainbike. Super. Irritant detail: tussen 32 en 37 km krijg ik, bij elke lange training (net als bij de marathon), kramp in de hamstrings van allebei mn benen... Met Marcel van der Kaaij en Jeroen kom ik, na ampel beraad, op sportvoeding uit die dit kan voorkomen. Je benen verzuren door het verbruik van een aminozuur, deze sportvoeding geeft die aminozuur weer terug aan je lichaam. PeptiPro heet het. En het werkt! M'n langste training is 2x het mountainbikerondje in de Drunense Duinen. Marjon staat me bij en dat is fijn. Halverwege, bij de auto, vullen we water en gels bij en drinken een soepie. Die lange training is een goede generale en voelt goed. Waar ik eerder in de voorbereiding kramp kreeg, loop ik nu een supervlak schema. Elk rondje van 26 km in 02.50 uur. Totaal over 52 km dus 05.40 uur. Dan nog een week met een 40er en dan komt het moeilijkste stuk van de voorbereiding. En dat is 2 weken ruuust... 'Pacen' is zó moeilijk, na weken met een omvang van 120 km. Maar het is goed en het moet, het ouwe lijf moet in die 2 weken alle kleine overbelastinkjes herstellen.
Donderdag 4 augustus 2011
Gorinchem > Crianlarich
Gisteravond de jongens naar Best gebracht. Ze zijn tot zondag bij Oma Kniphuisje en daarna tot woensdag bij Pa & Ma Bleu. Fantastisch! Voor Anouk en mij is het 5 jaar geleden dat we samen op reis zijn geweest; way to go! Het is relaxed want we kunnen met Schapert meerijden naar Schiphol. En we vliegen om 15.00 uur smiddags dus ook dat is relaxed. Alles gaat op rolletjes en om 15.45 plaatselijke tijd staan we al buiten de aankomsthal in Glasgow. Met onze Vauxhall, met het stuur en versnellingspook aan de verkeerde kant, gaan we op pad. Lastig hoor links rotondes rondrijden... But that's only the beginning. Want we huren een soort doa-kar. Na 5 km rijden kapt de spiksplinternieuwe Vauxhall ermee. Ik kan m net op de stoep naast de snelweg sturen, maar dat was het wel. Die kar is dood. Vervolgens staan we 3 uur naast de weg te bellen en balen. Europcar zegt dat de servicedienst ons niet kan vinden. Uiteindelijk komt Kevin eraan. Hij is van de AA, de Schotse Anwb zegmaar. Hij kijkt en start 2x... Nix. Car dead. Hij laadt m op zn vrachtwagen en 5 min later hebben we een nieuwe kar op het vliegveld van Glasgow. 2e poging. Dat gaat beter, een uur later, 4 uur later dan gepland, rijden we de parking naast Crianlarich Hotel op. 21.00 uur inmiddels en we sterven van de hunger! Gelukkig heb ik thuis al gereserveerd in het 'pricewinning restaurant', anders was er geen plek meer geweest... NOT! we zijn de enigen die nog willen eten hier, en de prijzen die ze hier gewonnen hebben zijn waarschijnlijk voor bier drinken. Damn wat is dat vreten zout zeg! Marjon sms-t dat zij op de camping staan in Tyndrum, morgen daarnaartoe. Nu eerst tukken en rusten.
Vrijdag 5 augustus 2011
Tyndrum
We ontbijten op tijd, want voor 09.30 moet dat achter de rug zijn. En rijden naar de camping van Marjon, Jos en Amber & Kim. The Limetree camping in Tyndrum, is een plaatje! Supernetjes en very well organized. De Donnies staan met de tent op het middenterrein. Eerst maar koffie op het brandertje > yoow campinglife! Ze hebben al 3 weken het beste weer van Europa. Note: in NL beleven we de natste zomer ooit. En vandaag is het eigenlijk ook prima weertje. We bespreken de route voor morgen en komen tot de conclusie dat het voor het supportteam veruit het handigste is met 1 auto te rijden. Anouk is überhaubt al geen fan, maar én het stuur rechts én de pook links van je én linksrijden, maakt het feest compleet. We besluiten onze huurauto vandaag alvast naar Fort William te brengen. Anouk, Marjon en Amber gaan een stuk van de West Highland Way route lopen. Kim mag ook mee, maar die bedankt haha! Dus gaan Jos, Kim en Bleu richting Fort William. Eigenlijk komt dit heel goed uit want dan kunnen we alvast stukken van de route verkennen. Bridge of Orchy, Glenncoe, Kinlochleven m'n hart gaat weer open en in gedachte ben ik weer terug op de WHW met Nico, Lars, Bob en Robert haha! Bij het Cruachan hotel in Fort William parkeren de auto en nokken gelijk weer af (ohja P = € 10'-). Op de terugweg stoppen we bij Glenncoe skicentre, hier is morgen het 30 km checkpoint. We kletsen met de jongens van de skilift, die vandaag downhill mountainbikers omhoog brengt. De skiliftdude wijst naar een bossage in de verte: 'Kijk daar, bij die bosjes, is de voet van de klim van de Devil's Staircase. Van hieruit lijkt het een kilometer of 2 à 3. Schijn bedriegt, zal morgen blijken... We rijden verder. Het gebied tussen Bridge of Orchy en 't skicentre is een soort meertjes-moeras-bergen landschap. Ideaal voor 'midgies'. Jeroen heeft ons al gewaarschuwd, je wordt opgevreten door die beesten hier in deze 'stage' van de race. Eigenlijk is het enige afdoende middel tegen die mini-mensenvreters 'Skin so soft', bodylotion die alleen in deze omgeving te krijgen is. We kopen het snel! Terug op de camping hebben we onze eigen pastaparty. Voor mij zoveel mogelijk, coolhydraten stapelen maar. Terug in het hotel pak ik m'n rugzak alvast in en leg alles op z'n plek, morgen wakker worden en wegwezen. Om 21.30 gaan de luiken dicht. Proberen te slapen...
Zaterdag 6 augustus 2011 > RACEDAY !
Tyndrum > Fort William
Om 03.45 gaat de wekker, na een prima nacht. Kort, maar iig geslapen. Jos pikt ons om 04.30 op en om 04.45 meldt ik me in 'the Green Welly shop' hartje Tyndrum (al is dat al gauw 'hartje', want Tyndrum heeft 10 huizen :)* Gauw inschrijven en betalen, dan is dat gebeurd. Ben één van de eerste en sta toevallig net voor Norman Mc Neill, Jeroens buddy en vriend. We kennen elkaar al via Facebook. We schudden handen en stellen onze beider love-ones aan elkaar voor. Startnummer opspelden en koffie! Norman tipt me om mijn startnummer op m'n broekspijp te spelden, dan kan je shirts wisselen zonder gekloot met omspelden van dat startnummer. Thanx Norm, handy de pandy!
Om 05.45 is iedereen ingeschreven en is de Green Welly tsjokvol. Reken maar na: 150 deelnemers en minimaal 2 begeleiders per deelnemer. Race director Garry Milny gaat op een stoel staan en doet de race-briefing. Eigenlijk leest ie gewoon de website voor. Hij eindigt zijn betoog met de allesrelativerende woorden: 'But hey, in the end it's only a race', let's go to the start.
De start, legendarisch en zoo Schots: gewoon met fluoriserende verf, uit het handje, een streep op de weg gespoten. Love it! Om 06.00 pakt Garry z'n zakdoen, roept 'everbody okay, ready, GO!' We starten als één pact. Er zijn een man of 10 die voor de winst gaan. Verder start iedereen op eigen tempo. Achter de Green Welly gaat het vanaf de start gelijk omhoog. Een man naast me zegt: 'Gimmy one flat mile to start....' Ikzelf zit ergens midden in het veld, beetje praten met anderen en elkaar suk6 wensen. Goeie sfeer onderling zeg! Het pad wordt relatief vlak tot Bridge of Orchy (10 km checkpoint). Dit noemen ze de aanloop, the first stage. We lopen aan de voet van de Beinn Odhar, met uitzicht op de Beinn Dorain. Schitterend! Na een kilometer of 4 moeten we onder het legendarische 'Edwin Westerdaal bruggetje' door. Hier staan de eerste Marschalls met netjes over hun hoofd. Ziet er bizar uit, maar het is wel effectief ha ha! Het Bridge of Orchy checkpoint passer ik na precies een uur. Dat is keurig. Water bijvullen en Marjon smeert mn benen in met Skin so soft, het zal nodig zijn. Een snelle kus voor Anouk en verder weer. Op naar Glen Coe.
De 2e stage is 20 kilometer. Jeroen had als tip meegegeven om de hele race in stukken te hakken. Dat is mentaal beter te verwerken. Het lijkt wel of de midgies ons op hebben gewacht, want hongerig vallen ze aan. Je ziet iedereen om zich heen wapperen en meppen 'little bastads'! Niet zo gek dat die beesten (altough you cannot really see them...) hier wonen, want er zijn nogal wat meren. Om 07.15 uur lopen we rond Lake Tullah en de zon komt erbij. Lekker. Vanaf Rannoch Moor begint de race pas echt. Na het Lakehouse gaat het serieus omhoog, zooo! Da's wat anders dan de Drunense Duintjes hehe! Volgens mij zijn de kaarten voor het klassement hier al wel geschud; het is stuivertje wisselen met een man/vrouw of 20. In de afdalingen wordt ik over het algemeen ingehaald, dat kunnen die Schotten gewoon beter. Wat me opvalt is dat ik één van de jongsten ben én dat er heel veel vrouwen meedoen. Het gaat gestaag omhoog over een soort Parijs-Robaix weg, thanx to Napoleon. Wow dit is het echte werk, je moet constant opletten waar je je voeten neerzet met die ronde keien. Na deze klim wordt de weg naar het Glen Coe skicentre ingezet. Het is niet één hele lange klim van 10 kilometer maar 3 van 2 km en de laatste van 4 km. Het gaat goed, ik loop nog steeds met de handrem erop. Na de klim zie je het checkpoint liggen, met de 2 witte Blackrock cottages. Na 30 km, precies om 09.00 uur check ik in. Om me heen zie ik alleen maar hemdjes en blote lijven en kilts hehehe. Het is nu al warm aan het worden en de lucht ziet er stabiel uit. Dus ik switch van lange naar korte mouw. Water bijvullen, 5 gels en mijn toverdank 'PeptiPro', in de rugzak.
Nog een marathon te gaan, eerst naar Kinghouse hotel en dan linksaf het pad over naar het bosje aan de voet van de klim van de Devil's staircase, kilometer of 3. Dacht ik... Het stukje naar het bosje is bijna een uur lopen! Damn, dat doet pijn. Voor het eerst voel ik mn benen in de klim. Wat wel weer leuk is, is dat we de eerste wandelaars inhalen. Ze moedigen ons aan en wensen good luck en stappen opzij bij het passeren. Ik loop samen met een meisje met zwart rokje en een klein blond vrouwtje, ook zij vinden dit stuk pittig. Komt ook omdat het zo lekker overzichtelijk is. Je ziet dat bosje constant. Finally we're there, bosje door, rechtsaf en de Devil's staircase ontvouwt zich. Ruig, rauw en omhoog, here we go! Tijdens de klim neem ik de tijd om af en toe even te kijken en genieten hoe mooi het landschap is. Als je naar beneden kijkt zie je andere deelnemers lopen, kleine stipjes die opschuiven. Tijdens de klim herstel ik eigenlijk heel goed en het klimmen gaat snel. Na 20 minuutjes sta ik boven. Er staat een groepje van de organisatie op de top. Ze maken foto's en moedigen aan, da's altijd lekker. De afdaling is lang en steil. Die Schotten dalen als een dolle, het meisje met dat rokje knettert me voorbij, niet normaal gewoon. Waar ik gecontroleerd probeer af te dalen door te kijken waar ik m'n voeten neerzet, laten zij zich gewoon naar beneden vallen. Ik zeg, hier is nog winst te behalen... Desondanks haal ik toch nog wel een groepje in. Conditioneel voel ik me nog prima. Na 15 minuten afdalen gaat het rechtsaf langs een soort uitstekende bocht in de rotsen. Vanaf dat punt overzie je alles perfect. Uitzicht op een prachtig huis in deze bergen, achter de Devil's Staircase Northface en beneden... Kinlochleven! Yeah, that's good to see. De zon is er inmiddels definitief bijgekomen, het is onbewolkt, beetje on-Schots eigenlijk hehe! Of zoals Lars dan pleegt te zeggen; 'Héé dit is de verkeerde Schotland- video...' Maar allez, nog een paar slingerende haarspeldbochten, een hekkie door en dan wordt de afdaling overzichtelijker. Langs de waterkrachtcentrale en dan komt er een atleet van de organisatie tegen me inlopen. Hij vraagt of alles ok is? Yep everything allrighty! Nog anderhalve mile descent tot het checkpoint in Kinlochleven. Er komt nog een dwaas omlaag geraced, in het voorbijgaan roept ie 'quadkillahs! quadkillahs!' hahaha! Die laatste anderhalve mijl zijn sowieso lekker, maar ook mooi! Rivier de Leven is hier prachtig blauw (vandaag?) en snelstromend. Jos komt me al tegemoet gelopen. Op de brug staat Anouk, ze rent met me mee. Bij het checkpoint staan Amber, Kim en Marjon ook. Iedereen doet het hier rustig aan en pakt z'n rust. Sokken wisselen, ikzelf doe een droog shirt aan en leeg m'n rugzak. Gokje, het kan weer natuurlijk snel omslaan hier. Maar het is strakblauw.
Daar gaan we dan, de laatste 'etappe'. En na het stukje over de weg staat er een fluoriserende pijl op straat het bos in. En hoppa na 1 minuut vallen de parels alweer via mn neus op de rotsen... Whaaa WHW 2002 revisited! Het gaat gruwelijk omhoog en de klim is ook lang. Ooh, ik was het vergeten, dat overkomt me vanaf nu niet meer. Wel haal ik deelnemers in die fronsend kijken ha ha! Na 20 minuten bereik ik het hoogste punt en volgt er een killing stuk. In een ritme komen is nauwelijks mogelijk, want het gaat 30 meter omhoog, 20 meter omlaag, 50 omhoog, 40 omlaag enzovoort. De afgelopen 55 km gaan tellen. Het is een soort op-en-afgaande hoogvlakte door de bergen. Ook lijkt het wel een soort traverse. Er komt me een husky tegemoet. Die is van het rescueteam. Ik maak een praatje met de rescueman, superaardig. Hij zegt dat ik de eerste Nederlander ben. Ik vraag of ik dan de enige Nederlander ben ;)* Dus heb ik eigenlijk een 'Wilco van Rooijen record' in handen; gewoon bedenken wat er nog niet is, hoe klein ook, en daar een record aan plakken hehe! Beroepsavonturiertje niet?! Het is aardig heet, maar ik verteer de zon heel goed. Nu wordt het tijd voor 'het bos'. Na het laatste kleine checkpoint zijn de laatste 10 km aangebroken. Mijn benen zijn inmiddels wel redelijk volgelopen... Vanaf nu tanden op elkaar en thuis zien te komen, aaargh... Ik kom in een groepje terecht met wat vrouwen en de jongens met oranje en rood shirt. Met die 2 dudes loop ik al sinds km 25 samen. Stuivertje wisselend lopen we door het bos. Iedereen is er zo'n beetje hetzelfde aan toe, 'wasted' dus ha ha! Het laatste stuk is een steile afdaling over boomstronken, stroompjes en mospaden. Opletten dus. Dan ineens issie daar... De Ben Nevis! (Renes;) maar nu zonder sneeuw op de top. Dat ziet er dan toch wel raar uit. Ben de Ben Nevis echt gewend met sneeuw... Desalniettemin ziet de Southface er nog steeds massive uit. Het uitzicht op de Ben Nevis haalt me even uit m'n ei. En hup weg uitzicht en het laatste stuk het bos in. Het gaat nu kronkelend, meanderend naar beneden en af en toe zie je Fort William beneden liggen. Het bospad stopt met een haakse bocht en gaat over in het brede pad richting finish. Three miles to go... De laatste mijl onverhard dus, want er volgen nog twee mijl over de weg. 'Not far now' staat op de weg gespoten ha ha ha! Ik weet dat het een end is die twee mijl en weet ook precies waar ik ben en hoever nog, maar het valt echt nog wel ff vies tegen. Het voelt als een beklimming waarvan je na elke bocht denkt de top te zien. Ja! Daar zie ik m'n zusje mijn kant oplopen en Anouk staat in de verte ookal! Marjon en ik rennen de laatste paar honderd samen. En dan zit het erop. Op het fietspad staat, geheel in stijl met de rest van de communicatie van de organisatie, 'FINISH' op het fietspad gespoten met de inmiddels bekende fluororanje verf! Tijd: 09.20 uur.
Kussen van m'n Allerliefje en hugs van Amber, Kim, Jos en Marjon. En vanaf nu ben ik een 'Devil', dat zegt het spandoek van de Donnies in ieder geval! Norman komt ook feliciteren met m'n eertse ultra. Hij heeft goed gelopen, 07.30 uur super! Dan is het nog een beetje uitblazen en rondhangen geblazen. Kletsen met mensen waar ik veel tijd mee heb rondgelopen. Leuk. Ieder heeft z'n eigen slechte en goeie momenten zo blijkt. In de finishersbag zit een (jammergenoeg) lelijke polo, maar wel een prachtig schoen-beker-aandenken! Op de lijst zie ik dat ik rond de 80ste plaats ben geëindigd, dus middenin. Da's mooi. We gaan ervandoor, naar het hotel. Anouk, Jos, Marjon en de meisjes gaan wat drinken in de lobby en ik ga kijken of ik mezelf in en uit bad kan hijsen. Stapje voor stapje lukt dat wel, sprinten niet echt meer haha! Na een half uur zijn we weer benee en gaan we eten, in het restaurant in Fort William waar we met de Three Peaks Challenge ook altijd eten. Mij smaakt het best goed en de rest vindt het heerlijk! Amber eet geloof ik 2 pizza's en de nacho's zijn ook perfect! Een superleuke afsluiting van een gedenkwaardige dag! Zusje, broertje, nichtjes iedereen hartstikke bedankt voor de support en Liefste allerliefje jij natuurlijk in het bijzonder XXX!
De volgende dag zit, zoals Lars altijd pleegt te zeggen, 'de Schotland video', er weer in. Druilerige regen en mist. Mazzel gister dus! Anouk en ik vliegen van Glasgow naar Dublin. Daar blijven we nog 3 superleuke en gezellige dagen met bier in de pub. Chinchin cherio!
Great write up.
And it was nice to meet you all, maybe another day and another race :-)
And super well done on your first ultra you Devil...
Posted by: Norry | 01 February 2012 at 22:26